Storythai

 

ฝนโปรยปราย.. ไหวปลิว..  เป็นทิวแถว

เสียงกระทบ..  ดังแผ่ว..  หวิวแว่วหวาน..

เสียงไพเราะ...   เช่นกวี..  ดนตรีกาล..

ดังเนิ่นนาน..  กล่อมใจ..  เมื่อได้ฟัง..

 

 

 ฝนโปรยปราย...  ใต้แสงพราว...  ดาวระยับ 

เงาวิบวับ..  สวยเย็น...  เป็นเส้นสี..

นั่งมองเหม่อ..  เคลิ้มใจ..  ได้ทุกที..

ใจที่มี...  คล้อยคล่อง... ล่องลอยตาม 

 

 

 

 

  

 

 

 

 

 

 ข้างหน้าต่าง..  ฝนโปรย..โรยกระทบ 

จนต้องซบ..  หน้าลง..  ตรงเม็ดใส..

ห่างเพียงคืบ...  ยิ่งยังอยาก... ใกล้เข้าไป

ส่งสายใจ...  เป็นส่วนซึ่ง...  หนึ่งหยดงาม

 

 

  สายฝนโปรย..  ในคืนให้...  ใจเป็นสุข...

นานเนิ่นทุก...  เวลา...  พาสู่ฝัน..

อยากซบอยู่... ตรงนี้...  ทุกวี่วัน..

ทิ้งคืนวัน..  ..เหนื่อยหน่าย..   มลายราญ..

 

 

   

  

 

   ในความสุข.. นานแสน..  ไม่แม้นเหมือน..

พลันลบเลือน.. สิ้นสลาย..  มลายสูญ

เสียงเลื่อนลั่น.. ครั่นครา... ฟ้าสะเทือน..

ใจแปลบเปื้อน.. เลื่อนรุด.. จนสุดใจ..

 

  สายฟ้าแลบ..  แปลบปลาบ..  วูบวาบวับ..

ป่วนใจนัก..  กลับจากฝัน..  อันสวยใส..

เลื่อนตัวเอง.. ใต้ผ้าห่ม.. ด้วยจำใจ

เมื่อฟ้าใส..  ไม่สวย..  ด้วยแรงลม..

 

 

   

 

 

 ฟ้าใจร้าย..  ทำลายสิ้น.. ฝันสวยสด..

จำต้องขด.. ตัวนอน..  บนหมอนหนุน..

ให้ไออุ่น.. ประโลมปลอบ..   ล้อมรอบตน..

จนกว่าฟ้า...  สวยซน...  จะกลับมา..

 

  ใต้ผ้าห่ม..  แม้ตื่นกลัว..  มืดมัวฟ้า..

เก็บความกล้า.. เตือนจิต.. คิดเสมอ..

ฟ้าใจร้าย.. แค่แวะมา.. ให้เจอะเจอ..

เพื่อผ่านพ้น..  คืนละเมอ...  แล้วจากไป..

 

 

  

 

 

  ไม่แตกต่าง.. คล้ายดัง..  กับชีวิต..

มีมืดมิด... มีหม่นมัว..  สลัวไหว..

มีวันกล้า.. วันกลัว..  หวาดหวั่นใจ..

แล้วทุกอย่าง.. ก็ผ่านไป.. กับเวลา.. 

 

  กี่ปีวัน..  ผันผ่าน..  ลานชีวิต..

จะถูกผิด..  จะลองทำ..  สักพันหน..

จะก้าวผ่าน...  สิ่งเลวร้าย..  ความมืดมน..

จะเป็นคน..  เกินแกร่ง..  ด้วยแรงเรา..  

 

 จะรอวัน..  ฟ้าใส..  ด้วยไอฝน..

ที่หยาดหล่น.. กระทบใส่..ให้ใจสวย..

ข้างหน้าต่าง.. บานเดิม.. ที่รินรวย..

วันฝนสวย..  ฟ้าใส..  โลกใบงาม..

 

 

 

 

 

 (   ..เน..เขียนให้โซว..   10 กรกฏาคม 2551 ..  )